رستوران، به عنوانِ یکی از خطرناک ترین مکان ها روی زمین برای سکونتِ انسان شناخته شده است. دانشوندان با اشاره به این مطلب که هیچ عذری برای این امرِ خطیر پذیرفته نیست، اهمّ اقشارِ جامعه بالأخص وبلاگنویسان را از هر گونه مراجعت بدین مکان و مکانهای مشابه منع کرده اند.

در یکی از مقالات یکی از پروفسورهای کشور که در زمینه ی خود در دنیا اوّل است؛ آمده:

«بعد از اد شدن -آن هم با چه زحمتی!- به یک گروه که در آن، شخصِ تازه وارد مورد سیم و جیم های متوالی، حال و احوالهای شدید و تهدید های زیرپوستی قرار گرفت و طی عملیاتی پیچیده شاملِ: اقدام به تشویشِ اذهانِ خصوصی و عمومی (به غیر از ذهن های موچ)، تهدید به: «ادمین ریموِش کن! ادمین ریموِش کن!» و همچنین مورد مؤاخذه و بازخواست قرار دادن برای فرستادنِ متن های ادبی، شخصِ مذکور که ظاهراً کرگدنی بی آزار می نماید را زیر فشار روانی شدید و قُلپ قُلپی قرار دادند. لیکن وی با اتکا به رهنمودهای اَدگره ی محترمه و همچنین بسته های تشویقی اینترنتی ایرانسل، توانست از این حربه دوستانِ تازه به آشنایی رسیده ی خود جان سالم به در بَرد و نیز از یک موقعیتِ تحتِ عملِ انجام قرار گرفته نما رهایی یابد. امید است که نتایج این تحقیق و تحقیقات و پژوهش های مشابه مورد استفاده سایرِ دوستانِ در صفِ اَد قرار گیرد.»

برای خاتمه ی کار، به اشاره به شعر زیر بسنده می کنم:

گر تو دیدی که فلک یکدفعه ری استارت کرد/ رستوران هم ببینیُ کرگدنی که اصرار کرد

با تشکّر از برنامه ی خوبتون :))))